تابوت و تیر

بر تن و قامت شهر، رخت عزا جامه کنید

بوی تابوت پر از تیر حسن (ع) می آید

پی نوشت: هفتم صفر، شهادت امام حسن مجتبی (علیه السلام)

دائم الخمر

دائم الخمرم خواندند زاهدان این دیار

بس که بعد از روضه ها با چای مستی کرده ام

دیوانه ی حسین (علیه السلام)

هر کسی دیوانه ی عشقت نشد عاقل نشد

غیرِ نوکرهایت آقا ، « کُلُّهُم لا یَعقِلون »

دعای خسته دلان

یا رب ! دعای خسته دلان مستجاب کن

اشکی بده که راه فرج باز می کند

حق پرست

فهمیدم از « علیُّ مَعَ الحق » که آدمی

حیدر پرست نیست اگر ، حق پرست نیست !

مراد ما

تو خود مراد منی ، پس چه حاجت است به باب

به جز به سوی تو این ناله ها بلند مباد

کار گدایی

کار اگر غیر گدایی ز در خیمه ی توست

راضی ام من همه ی عمر به بیکار شدن

حق با علی (علیه السلام) است

دل اگر خداشناسی ، به لبت بگو علی (ع) حق

که حق از علی (ع) برآید و علی (ع) بود مع الحق

زنگ رخصت

صبح ها خورشید می آید به « گودِ صحن » ، پس

در حقیقت ناله ی نقّاره « زنگ رخصت » است

شام میلاد

بیچاره بهشت است که هر شام تولد

حیران چراغان خیابان تو باشد

غریب کیست

در شب میلاد سلطان سریر ارتضا

هر که مشهد می رود ، یادی کند از مجتبی (ع)

پی نوشت:

1. مبارک باد میلاد سلطان علی بن موسی الرضا (علیه آلاف التحیة و الثناء)

2. لعنت خداوند بر آل سعود

آمدم ای شاه

گاه و بی گاه آمدن ، یا گاه گاهی آمدن

هیچکس نشنیده از دربان اینجا « شاه نیست »

آب سقاخانه

کربلا با تربتش عمریست که دارالشفاست

مشهد اما نسخه اش با آب سقاخانه است

دل ایران

پای او « شاه چراغ » و دست ها « عبدالعظیم »

چشم ایران چون که مشهد گشت ، قم دل می شود

ذکر علی (علیه السلام)

ساعتی پیش ، گُلِ ذکرِ علی (ع) بر لب بود

مست شد هر که نفس های مرا بو کرده

شراب علی (علیه السلام)

تابید نوری از تو به انگور و شد شراب

هر کس که بوسه زد به ضریحت خمار شد

آیین جعفری

به لطف مادرتان « جعفــری » است آیینم

نفس نفس زدنم خرج جای دیگر نیست

ایوان حسن (ع)

خِشت اول را اگر زهرا (س) گذارَد در بقیع

تا ثُریّا می رود دیوار ایوان حسن (ع)

غم ارباب

شادی هر دو جهانم به خدا از غم توست

غم تو می برد از دل همه ی غم ها را

لگد بغض

میان سجده لگد خورد غیرت سحرم

کسی که میزندم بغض مرتضی (ع) دارد